Komentarze Użytkownika (455):

Wiersz jest bardzo sensualny, odwołuje się do zmysłów smaku, dotyku, ale też do wyobraźni. Uczucia są tu wzniesione do absolutu ponieważ dotyczą aktu kreacji, a nie realnej osoby. Choć zapewne za tą tesknotą kryje się żywy człowiek. Mimo smutku wiersz jest ciepły i wyraża zachwyt nawet nad gorzką stroną życia. Ważne, że jest wyrazem wrażliwości.

Krytyka też jest, tylko trzeba więcej przecztać. Zresztą zapraszam do merytorycznej:) Jeśli za mało fermentu, to się postaraj:)

Wiersz bardzo piękny, suptelny, kobiecy. Myślę, że o rozmowie która jest dużo ważniejsza niż inne rodzaje kontaktów, może zastąpić pieszczotę cielesną, istnieje na wielu poziomach. Nie istnieje lepszy sposób dotarcia do drugiego czlowieka, choć mowa jest ułomna. Prawdziwą jedność stanowi połączenie mowy ciała i werbalnej. Czasami drobny gest wyraża bardzo wiele, tak jak w tym utworze.

Wiersz w stylu klasyków romantyzmu. Bardzo mi się podoba. Czasami coś przychodzi z oddali, na przykład poezja w starym stylu, co nie znaczy że zła. Piękno też jest potrzebne jako odtrudka na życie. W tym wypadku groźne piękno.

Jeden z najlepszych wierszy tej autorki w treści i w formie, moim zdaniem.

Czasem można napisać błachostkę:)

Podoba mi się ten wiersz, chcialoby się napisać, ale do tego utworu to brzmi nie dobrze. I co jeszcze mogłabym napiasać? Chyba, że mi przykro, choć to będzie za mało. Śmierć jest brakiem, już zawsze będzie za mało tak wielu rzeczy.

Tak, w ciągu ostatnich miesięcy zetknęłam się kilkaktotnie ze śmiercią i umieraniem. Myślę jednak, że te "najgorsze śmierci" jeszcze prze demną. Czyli naprawdę najblirzych mi osób, no i swoja własna.

Ja naprzykład uwielbiam ludzi. Ludzi a nie Polakow, Niemców czy Rosjan. A polityki nie znoszę wszędzie. Choć trzeba powiedzieć, że Niemcy zabezpieczają się przed powodzią. Ale jestem stąd i wierzę, że kiedyś będzie lepiej.

Bez wątpienia straty spowodowane powodzią byłyby znacznie mniejsze, gdyby nie decyzje lokalizacyjne zezwalające budować na terenach zagrożonych, a w niektórych przypadkach bezpośrednio na polderach. Tak było na na wrocławskim Kozanowie (...)Budynki zasiedlono rodzinami, które straciły swoje mieszkania w wyniku powodzi z 1997 r." Polityka nr 24
Czyli powodzian władze przesiedliły na tereny zalewowe...

Nie mieszam się to polityki, chciałabym by literatura była apoityczna, ale nie wyrzymałam by się nie podzielić tym. Powódź byla w 1997 r. czyli sprawę zawaliły wszystkie kolejne ekipy. Wszystkie ponoszą odpowiedzialność. Kiedy ludzie zrozumieją, że różnią ich tylko słowa?