Przejmujący wiersz o dojmującej samotności. Szczególnie ostatnie wersy pobudzają moja wyobraźnię i każą mysleć o naszej ludzkiej kondycji, o nas zawieszonych pomiędzy niebem, a ziemią i wiecznie samotnych:
"tak szaro w tym cummulusie
może chociaż skrzydło kruka
trąci potylicę"


Jeżeli chcesz napisać komentarz dotyczący ogólnej twórczośći autora, ale nie konkretnej pracy, powinieneś to zrobić w komentarzach do profilu autora.
Zarejestruj się, aby zarezerwować podpis i uaktywnić inne funkcje!
Komentarze prac są moderowane - oznacza to, że wpisy nie na temat, zawierające wulgaryzmy lub reklamy - będą usuwane.
Subskrypcja:
Zaloguj się aby mieć możliwość subskrybowania komentarzy pod tą pracą.