Ona odnajdzie nas sama

z serii "Smutne wiersze"

Ludzie szukają szczęścia,
ale gdzie

 jest szczęście?

Ludzie pragną miłości,
ale gdzie

 jest miłość?

Pragną   żyć długo,

radośnie i mile,
ale

gdzie  to  życie

naprawdę  szczęśliwe?  

Podsumujmy:

Pragniemy szczęścia
 dobrego życia, miłości
nie rozumiejąc tych

   innych

                         wartości

Unikamy rozmów o śmierci,

 chorobie,
bo nas nie dotyczą,

pisane nam zdrowie, 

długie życie w szczęściu,

dostatku  i chwale.  

 A smutki?

 Nie,  nie, nie!

Nie dla nas są wcale!

 Prosimy nie mówić nam

 o przykrych sprawach!

 Tu ma być  miło

i wieczna   zabawa,

i  dostatnie życie

i wszystko, co trzeba,

by żyło się   dobrze  w  tym

 zaułku  nieba…

 A śmierć?  A choroba?

Ona nie jest  fajna,

  nie widać,   nie  będzie (!),

    chociaż  się pojawia… 

     chociaż  bywa  

 w s z ę d z i e  (!)

lecz  nas  nie obchodzi,
a  zatem nie przyjdzie  
zbyt szybko…

 Przychodzi… 

Taka  namolna,  
podstępna i  mściwa,

z ludzkiej rozpaczy,

 z nas, 

się   naigrywa. 

 STOP!  

Nie mówmy o  śmierci  

 przy   dostojnych   gościach! 

Mówmy o   miłych,

 tych dobrych,

 wartościach

na wszystkich  spotkaniach

 i  poczytnych   forach,

gdzie ludzie  tak bardzo

 pragną się radować…

A śmierć?

   Taka   zimna, nieczuła,   niechciana, 

kiedyś

                odnajdzie nas

                                                  s a m a…