Latarnia uczuć

Latarnia uczuć jaźnią połączona

Prowizoryczną empatią bez mocowań

Została opętana supłami myśli

Umierając z zimna w blasku świecy

W przemoczonym lęku patrzę w niebo

Gwiazdy dawno już pospadały

Nie pomoże ozdabianie różańca

Wieczorową koronką modlitwy

Oddycham światłem milczeń

Próbując w tłumie krzykliwej ciszy

Zbudować mury z zegarów czasu

Niedokończonych w pełni księżyca

Zamknięty pod kloszem spojrzeń

Uwierany łańcuchem samotności

Lodowym płomieniem haftowanego ognia

Zacząłem oddzielać łzy od popiołów