Łańcuch samotności

Nasycony zardzewiałym cierniem

Słyszę zgrzytanie zębów

Zdarty naskórek uczuć

Nad zasklepionym opatrunkiem

Rozbudza ból przygniatając duszę

Most nad ciszą gdzie jaźń jest połączona

Prowizoryczną liną bez mocowań

Został opętany supłami własnych myśli

Umierając z zimna w blasku świecy

Szkarłatne zranione ślady przeszłości

W zaułkach niechcianych myśli

Krążą w cząsteczkach umysłu

Przepychając strzępy cierpień

Zamknięta cisza co milczy

Uwiera jak łańcuch samotności

Lodowy płomień z haftowanego ognia

Zaczął oddzielać łzy od popiołów