Cisza

Zbroczonym słowem niezręczna cisza

Rozlewa w progu bóle po kątach,

Rozrywa gardło wciąż krzycząc znikaj

Próbując moje myśli wysprzątać.

Rozwiera usta ostrzejszym nożem

Zatruta hejtem łez niezawisłych,

Cynizmem duszy w czarnym kolorze

Przekuwa cierniem nieludzkie zmysły.

Zaciska w pięści codzienne cienie

Spijając nektar z odwiecznych lęków,

Raz bywa szczęściem a raz więzieniem

Wiążąc kajdanki na moim ręku.