Oderwany od rzeczywistości

Krzyżuję swoje drogi z wędrówką duszy

By wyprostować chwile wspominania

Wygórowane przeżycia zbędnych myśli

Zwalniają tępo pośród obecnego pędu

Z porozdzieranym sercem wobec marzeń

Przemywam twarz z wstydliwych błędów

Oderwany od rzeczywistości dotyk

Nasyca mózg pod kopułą zagra

Z pomarszczonej niedomkniętej dłoni

Niemy uśmiech z abstrakcji umysłowej

Służy do przenoszenia obciążeń życia

Z nieodnawialnym żalem moralności

Oswajam uwięzioną pod językiem winę

Przykładając palce do drżących ust

Strzepuję z ramion popiół epitetów

Splecionych w kąciku codziennych planów