Wola przetrwania

Wola przetrwania w gardle wydziera

Bolącym krzykiem nieludzkie zmysły,

Rozlewa żale w mym sercu teraz

Dające siłę łzom nienawistnym.

Niedbale zszyta wyciąga język

Ubrany cierniem podświadomości,

Pożyciem tchnięta wije się pręży

W szkarłatnej żyle smutek zagościł.

Bezwolnym cichym chłodem ponurym

Próbuje znaleźć drogę donikąd,

Prośby zostawia idące z góry

W zmrożonych bliznach słyszące chichot.