Zwątpienie pragnień

Wzrok uderzając w boskie tony

Wiolinowych kluczy

Od drgających gałązek oczu

Wsiąka ożywczym strumieniem

Przez jedwabną kratkę duszy

Warkocz pragnień serce opłata

Strugami zadanych ran

Zwierciadło popękane bliznami

Zagłębione w kłującym igliwiu

Zakrywa przegniłe szepty wspomnień

Zwątpienie myśli pragnień

Bumerangiem w ciszy lśnienia

Krzykiem we wnętrzu mózgu

Zrywa ostatnie więzy uczuć

Przemieniając zakrwawione ego

W klepsydrę mydlanej bańki

Wyżłobione obrzeża instynktów

Zagrzmiały płochym strachem

Skalpel niestabilnych emocji

W cieniu przezroczystych trosk

Łagodnym balsamem deszczu

Przeniknął do skrzypiącego umysłu

Czekając na przebudzenie przebaczenia