Skrępowane ciało

Śmiertelność dana jest w spadku

Odzwierciedlając kruchość człowieka

Błądzę po świecie wśród piekieł

Chyląc czoła marności istnienia

Z ciszą przesyconych chmurami dni

Zaplątaną w przekutym smutkiem sercu

Cień rozpaczy otępieniem paraliżuje

Dotykając ryk wewnętrznego buntu

W bujnej gęstwinie upadłej duszy

Wyrzeźbiona wilgotność krawędzią uczuć

Plącze przebaczenia dławiąc źrenice

Spleśniałe ślady zostawiają odgłos bólu

Podwieszony pod sufitem zmartwień

Zaplątane myśli pomiędzy chwilami

Muskają skrzepłe oślizgłe żyły

Wiążąc w kokardę skrępowane ciało