Komentarze Użytkownika (200):

Piękny wiersz.

Wiem jak to jest stracić osobę, którą się kocha… ach... te życiowe rozdroża… „fusy życia” – pamięć… Wiersz porusza do głębi...

To my dziękujemy Kasiu, że jesteś z nami :) Twoja wiara i siła jest niesamowita :) Pozdrawiam serdecznie :)

Ja też :) Świetny wiersz Kasiu :)

Sofizmaty w ludzkim życiu są zawsze. Trzeba tylko znaleźć odpowiednie argumenty i wrócić na właściwą drogę :) lub wybrać nową ;) Niszcząc „skrajne paradoksy” itp. :) Bardzo ciekawy wiersz :) Pozdrawiam :)

„Pokochać siebie takim, jakim się jest” - to dotyczy nas wszystkich. Dobrze, że Autorka porusza w swoich esejach również te fundamentalne zagadnienia dotyczące naszego bytu, istoty naszej egzystencji.. i to wszystko przedstawione w klarowny i zwięzły sposób.. ontologia, metafizyka..

Światło towarzyszy nam od samego początku i jest z nami przez całe życie. Do końca. Agnieszka Osiecka pisała: "Grajmy Panu w niebiosach./Grajmy Panu w dolinach./Z jego światłem we włosach/każdy życie zaczyna". Ostatnie słowa Goethego brzmiały "Więcej światła". Światło jest wszystkim. "Światło…/to archetyp/ludzkiego serca." - piękny wiersz. 

Na studiach licencjackich jako specjalizację wybrałem biblioterapię. Literatura ma ogromną moc terapeutyczną, pomaga w leczeniu i to jest cudowne. 

Wspaniały tekst :) 

Najbardziej podoba mi się ten wiersz. Często pisanie jest wędrówką, a życiem słowa. Pozdrawiam serdecznie :)