Klub Literacki RUBIKON
Klub Literacki RUBIKON

Ruiny Ptasiego Grodu

Łany martwych księżniczek
w kwiatowych zmarzniętych koronach.
Wzrok pusty bez blasku
miliony oczek wodnych i stawków.
Szum drzew i bezgłośne...
ptaszyn nad mogiłą śpiewanie.
Tylko czasem kawałek
tynku czy cegły
od ściany odpadnie.
Kuta misternie silna brama
z żelaza dawno na drobne rozmieniona.
Drzewa co łożem dla snów były
do korzeni głęboko się wypaliły.
Nagie ramiona konarów
w błagalnym geście wyciągają...
- ku obłokom śmiertelnym,
- ku słońca czarnym promieniom.
A na jałowy grunt
kroki dziewczynki spadają;
jak kurtyny teatru
na spektaklu ostatnim.
Nie ma bram
ani niebios,
ani podziemi.
Gród bez ochrony
krwią niby oblany
karmazynem i szkarłatem o wschodzie,
zaraniu wiosennego księżyca się mieni.
Ruiny Ptasiego Grodu.
Nie zachował się żaden obraz doń wyprawy.
Kostucha głaszcze każdego gościa ruin
...po wątrobie swym lodowatym płaszczem.



autor: Karolina Kacaper
ostatnia modyfikacja: 2010-03-22




Ta praca należy do kategorii:




Średnia ocena pracy to: 5
Ilość głosów: 1

Zaloguj się aby mieć możliwość oceniania prac.



Komentarze (0):


komentarze  autor 

 

Jeśli spodobała Ci się ta praca, możesz kliknąć poniższy link, aby dodać ją na Facebook. Jeśli chcesz dodać na Facebook stronę Rubikonu, kliknij "Lubię to!" na stronie głównej.