Klub Literacki RUBIKON
Klub Literacki RUBIKON

Do postaci z mojego wiersza

Nie zawsze mówisz to co chcę usłyszeć

Ale zawsze robisz to co jest całkowicie właściwie

Nie jesteś wcale piękny ale masz długie włosy

Nie piszesz wierszy lecz twoja mowa jest poezją

Kochasz mnie tak jak powinieneś kochać boginię

Uśmiercę twój świat otwierając oczy o świcie

Jestem twoją stworzycielką lecz nie potrafię wszystkiego

Zaklinaj mnie swym cichym szeptem każdej nocy natchnionej

Może w końcu twoja wiara wprawi mnie w śpiączkę

Boga który mnie wyśnił jestem tylko pokraczną naśladowniczką

Czy Bóg też mnie przytuli tak jak ja ciebie we śnie

 


autor: Maja Beata Hypki-Grabowska
ostatnia modyfikacja: 2010-01-24




Ta praca należy do kategorii:




Średnia ocena pracy to:
Ilość głosów: 0

Zaloguj się aby mieć możliwość oceniania prac.



Komentarze (4):


4. 2009-09-06

"... Bóg, który mnie wyśnił..."

 

-ale to piękne i własne


Podpis: Zbigniew Gawiński



3. 2009-06-26

Bardzo ciekawe relacje, w dodatku wielopoziomowe, pomiędzy tym, co stworzone a tym, co stwarzane. Budzi się refleksja: kim właściwie w tym wszystkim (w poezji) jesteśmy? Jak to, co piszemy może wpłynąć na nas samych? Czy nasza poezja się usamodzielnia i zaczyna stanowić oddzielny byt? Myślę, że tak. W każdym razie bardzo ciekawe zestawienia.
Podpis: Barbara Elmanowska



2. 2009-01-15

Oto wyobraźnia poetki... Skąd ja to znam? ...
Podpis: Maria Mickiewicz



komentarze  autor 

 

Jeśli spodobała Ci się ta praca, możesz kliknąć poniższy link, aby dodać ją na Facebook. Jeśli chcesz dodać na Facebook stronę Rubikonu, kliknij "Lubię to!" na stronie głównej.