Klub Literacki RUBIKON
Klub Literacki RUBIKON

Niepokorna

Niepokorna

 

Nie stoję w miejscu,

wiatr mam we włosach,

zadyszkę w płucach

i słomę w butach.

 

Jestem tam gdzie nie powinnam,

z łóżka wstaję lewą nogą.

Choć igła w serce bita,

nie krwawię…

nie użalam się,

łez nie pamiętam,

z uśmiechem na twarz,

zakrywam kolejny cios.

 

IQ miewam bliższe zeru,

głupota w progu mnie wyprzedza,

w głowie pełnej marzeń,

zielone migdały zakwitły,

a szare komórki

umalowały się na różowo.

 

Ot co, cała ja

niepokorna,

aż do szpiku kości.

 

Kasia Dominik


autor: Katarzyna Dominik
ostatnia modyfikacja: 2019-04-28




Ta praca należy do kategorii:




Średnia ocena pracy to:
Ilość głosów: 0

Zaloguj się aby mieć możliwość oceniania prac.



Komentarze (2):


2. 2019-05-05

Warto być buntownikiem, unosić się ponad utartymi szlakami. Idąc pod prąd, można stworzyć nowe obszary słów/czynów. Świetny wiersz Kasiu. Pozdrawiam.


Podpis: (A) Marcin Kwilosz



1. 2019-04-29

Dziękuję za wiersz. 


Podpis: (A) Maja Beata Hypki-Grabowska



komentarze  autor 

 

Jeśli spodobała Ci się ta praca, możesz kliknąć poniższy link, aby dodać ją na Facebook. Jeśli chcesz dodać na Facebook stronę Rubikonu, kliknij "Lubię to!" na stronie głównej.