Klub Literacki RUBIKON
Klub Literacki RUBIKON

Ufność w człowieka

Ufność w człowieka

 

Światełko w tunelu tli się dopóki oddycham,

każdą cząstką ciała wchłaniając życiodajny tlen,

zmysłami afirmuję radość z ziemskiego spaceru,

miłością obdarzam nawet najmniejszą rzecz,

która jak rajski sad jabłoni, pachnie tobą.

 

Dotrzeć tam nie sposób, choć droga prosta,

wystarczyłoby zamknąć oczy i otworzyć umysł,

dojrzałe owoce trzymając w dłoniach

po ogrodzie Adama i Ewy byśmy spacerowali.

 

Wielu śmieje się z naszego bielma na oczach

wytkają nam, że to iluzja, chore urojenia.

Są to ludzie bez nadziei na cokolwiek,

uważający, że gdy tylko człowiek się odwróci,

bliźni po kądzieli mu nóż wbije w plecy,

jakby tylko czekał jego zguby.

 

Kasia Dominik

 


autor: Katarzyna Dominik
ostatnia modyfikacja: 2018-08-30




Ta praca należy do kategorii:




Średnia ocena pracy to:
Ilość głosów: 0

Zaloguj się aby mieć możliwość oceniania prac.



Komentarze (3):


3. 2018-08-30

Dobrze jest wierzyć w Boga i ludzi. Dziekuję za wiersz.


Podpis: (A) Maja Hypki-Grabowska



2. 2018-08-30

Serdecznie dziękuję :)


Podpis: Kasia



1. 2018-08-30

Ogród, to miejsce gdzie nie moze zdarzyć się nic złego. Tu płynie życiodajny tlen. Ogród chroni, ogrodzony płotem, nie dopuszcza nawet złych spojrzeń. Piękny wiersz, pobudzajacy marzenia.


Podpis: A.D.



komentarze  autor 

 

Jeśli spodobała Ci się ta praca, możesz kliknąć poniższy link, aby dodać ją na Facebook. Jeśli chcesz dodać na Facebook stronę Rubikonu, kliknij "Lubię to!" na stronie głównej.