Klub Literacki RUBIKON
Klub Literacki RUBIKON

prawa kosmosu

planetarna mgławica
z okiem cyklonu
niczym czarna dziura
połyka światło

jak  ośmiornica
skwierczy na patelni kosmosu
lewoskrętnie zwija
sukno czasoprzestrzeni
zapatrzona w siebie
mknie ku zagładzie
jednostki

w pobliżu rozrasta się
tajemnica jej przeznaczenia
oko wszechświata
ze źrenicą pochłaniającą
wszystko
co po drodze spotka

małe zasili większe
wszechświat puchnie
wciąż rozszerza się
rośnie
a my na dole
obracamy się najczęściej
wokół własnej osi
w przekonaniu
że jesteśmy samowystarczalni
wielcy
gubimy to co najważniejsze
sekundy miłości

Wrocław, 21.06.2016 r.


autor: Anna Paciorek
ostatnia modyfikacja: 2016-06-24




Ta praca należy do kategorii:




Średnia ocena pracy to:
Ilość głosów: 0

Zaloguj się aby mieć możliwość oceniania prac.



Komentarze (1):


1. 2016-07-13

Przepiękny. Ciężko analizować takie wiersze, przemawia on sam w sobie. Człowiek samym swym istnieniem zaprzecza prawom kosmosu. Gdy przestaje istnieć jeden człowiek, czy ginie cały wszechświat? Czy gdzieś zostaje ślad miłości?


Podpis: (A) Maja Hypki



komentarze  autor 

 

Jeśli spodobała Ci się ta praca, możesz kliknąć poniższy link, aby dodać ją na Facebook. Jeśli chcesz dodać na Facebook stronę Rubikonu, kliknij "Lubię to!" na stronie głównej.