Klub Literacki RUBIKON
Klub Literacki RUBIKON

Modlitwa I

Rozmawiać z Bogiem chciałam

 

Rozmawiać z Bogiem chciałam,

Ojcze nasz, Matko Święta!…

Jak zacząć  nie wiedziałam

lecz  motywacja    piękna…

 

W książeczce  ktoś  napisał

zawiło,

  nie rozumiem,

 co  robić,  byś  wysłuchał,

i wątek    gdzieś   zaginął

 

Ojcze nasz, któryś  w niebie,

 o nic dla siebie    nie proszę,

o świat się   cały  martwię,

ręce do  nieba  wznoszę

 

gdy ładu, współczucia  nie ma,

 czarty szaleją na Ziemi,

ludzie się modlą pod krzyżem,

a    tylko…

 Zło się  pleni…

 

Rozmawiać  z Bogiem chciałam,

Ojcze nasz, Jezu, Chryste!

   I motywacje miałam,

 intencje  moje  czyste.

 

O naszą  Polskę mi idzie,

  ludzi, co na tej Ziemi

modlą  się tak wytrwale…

Czy jesteś jeszcze z nimi?

 

Dziś sama  z boku na stronie

w zadumie  cichej   i  mrocznej

klucza   w  poezji  szukałam,

co   prędzej  do    nieba  dotrze…

 

 

 


autor: Maria Mickiewicz-Gawędzka
ostatnia modyfikacja: 2013-10-29




Ta praca należy do kategorii:




Średnia ocena pracy to:
Ilość głosów: 0

Zaloguj się aby mieć możliwość oceniania prac.



Komentarze (2):


2. 2013-10-30

Pięknie  Pan opisał wrażenie, jakie zrobił na Panu mój  wiersz. Jakie to miłe, że Ktoś, że Pan czyta.  Ale czy  ja   w  „mrocznej scenerii”  szukam klucza?     Czymże jest owa mroczność? W modlitwie, czy  widzeniu  mnożącego się Zła na świecie?  A może śmierć  i beznadzieja to 

 po(mroczność)?

    Ten wiersz ,  to jedna z trzech wierszowanych modlitw, jakie mi się napisały. Tamtych nie zamieściłam jeszcze… Ten lubię najbardziej chyba…

 

      A swoją drogą,, być  może każdy wiersz, obraz, marzenie, wyobrażenie, jest modlitwą…  Wszelkiego rodzaju twórczość fizyczna, mentalna, świadoma i  nieświadopma jest  modlitwą… nie zawsze do Boga, zwłaszcza ta  erotyczna,  sprośna, podświadoma wywodząca się  z   niższych sfer naszej osobowości(?)   skąd wywodzą  się  wszelkie pokusy i pragnienia, zdrady i namiętności (?)...

 

       Gdy tworzymy… gdy stworzymy coś  fajnego, z czego jesteśmy zadowoleni  bywamy,  przynajmniej ja, w autentycznej ekstazie, innym świecie,  a  może właśnie w niebie (?)


Podpis: Maria Mickiewicz



1. 2013-10-30

Podoba mi się wiersz  prostą filozoficzną narracją. Ile razy sam pogubiłem wątek w jakiejkolwiek modlitwie, prośbie – niekoniecznie do samego Boga. W myślach, gdzie nie można było się skupić, tam gdzieś daleko czaiło się wciąż zapytanie, zwątpienie o istnienie tego co nad nami. Ileż to razy, codziennie ludzie popełniają błędy z „wiarą” prosząc i modląc się – wątpią. Za chwilę tracą pamięć dla grzechu. Skąd bierze się ta przewaga złego nad dobrym?. Człowiek zbudowany jest podobnie, z krwi i kości, z wody.

Jedyna różnica, to płeć. Kobieta i mężczyzna. Wszystko co złe i dobre, właśnie wyzwala się w emocjach wokół tych płci. Nawet jeśli dojdzie jeszcze trzeci czynnik, jakim jest miłość do Boga. Dodam jeszcze głód w szerokim tego słowa znaczeniu. Człowiek powinien umieć nad tym zapanować, ale natura obdarzyła każdego innymi cechami, walorami, psychiką. Nie ma takiego samego. Czasami jest to trudne, bardzo trudne do opanowania, taka nadpobudliwość u ludzi, różnego rodzaju skłonności do sadystycznych zachowań, choroby itd. Dla takich ludzi jest ciężko żyć w wstrzemięźliwości, ascezie. Pewnie, że większa frajda w przyjemnościach, to każdego zastanawia, kusi. Są tacy, co nie poddają się, bo mają  t.zw.  silną wolę, wiarę w siebie. Jaki gatunek grzechu nie jest ciężarem sumienia…?

Sumienie, wiara w modlitwie, skupienie – to umiejętności medytacji nad sobą, a za tym silna motywacja, determinacja i prosta prośba, przynosi – ulgę. Natomiast, jedno zwątpienie gubi klucz – ulatuje. Wówczas będziemy błądzić i szukać, by odnaleźć się w tej prośbie - modlitwie. Okazuje się, że stoimy przed wejściem, drzwiami do którego nie mamy klucza, choć drzwi są otwarte. Te drzwi są fałszywe, złudne, za nimi kryje się właśnie, to zwątpienie, pragnienie do popełnienia błędu, czynu niegodnego – dotknąć zła. Jest opór w pewnym sensie, on drzemie, czai się, i jest w każdym. Ten klucz musimy znaleźć. Jeśli ma on wprowadzić nas na nową drogę życia, nawet po złych doświadczeniach, których doświadczyliśmy do tej pory. On nie jest do tego, aby sobie otworzyć nim drogę do(…), ale do tego, aby zamknąć te otwarte drzwi przed pokusą, bo to wtedy będzie prawdziwa droga do tego lepszego, zwycięstwa nad złem. Wystarczy odwrócić się do drzwi plecami i popatrzeć, ile było ścieżek i dróg, by nie popełnić błędów, a jednak omijaliśmy te dobre, i wkraczaliśmy na te złe. Dlatego też modląc się, prosząc w zadumie, w trakcie te złe wątki, zachowania w życiu, przypominają w pamięci (bo może były przyjemnością – grzechem, zdradą itp.) przeszkadzają nam, leżą na sumieniu. Po prostu trzeba się do nich przyznać, wyrzucić z siebie. Wiem, to nie jest proste, ale konfesjonał tak do końca nie pomoże.

Tak na koniec, to smutne, ze w mrocznej scenerii szuka Pani klucza, trudno będzie tam go znaleźć. Chociaż po nocy w samotności przychodzi dzień radosny. Ma Pani racje, że w prawdziwej poezji - tam go znajdzie. Bo w poezji jest zawsze światło, nawet gdy po mroku, tam zawsze poeta zostawia cząstkę swojego światła na dobrej drodze, a też wskazuję, by omijać tą złą. Zawiła jest poezja i ta w książeczkach … również.


Podpis: (A) Wiesław Leszczyński



komentarze  autor 

 

Jeśli spodobała Ci się ta praca, możesz kliknąć poniższy link, aby dodać ją na Facebook. Jeśli chcesz dodać na Facebook stronę Rubikonu, kliknij "Lubię to!" na stronie głównej.