Klub Literacki RUBIKON
Klub Literacki RUBIKON

Oczy przecieram

Oczy  przecieram

  z wielkiego zdumienia,

  i uszy,

choć  przecie

sprawne,

bez wątpienia…

 

Czegoś nie   rozumiem,

ciągle nie kojarzę,

 patrzę

 i nie wierzę,

choć słyszę,  nie zdradzę,

nie wiem

 co się dzieje,

 krzyczeć nie wypada,

 

gdy hałastra  przedziwnych

indywiduów   zasiada

 tu i ówdzie na scenie

budząc  śmiech

 i grozę!...

Wpadam w osłupienie

   i domysły tworzę,

 

że  piekło nastało,

niebo ma  problemy,

 świat ginie  w rozpuście,

a my z nim

 

to

         nie

                     my!

 

Wszędzie  błazny, dziwadła,

zdrajcy, hipokryci,

jakieś baby – potworki,

a może kosmici

 na Ziemię  przybyli

i hulają  zdrowo (?) ...

 Wzrok i słuch   nie  myli,

  mamy

      w a r i a t k o w o !

 

Kto  tu  mądry,

kto głupi,

a kto z piekła  rodem?…

 I kto  im  pozwolił

tak igrać z narodem?

 

 Świat  zwariował,

czy ludzie?

 Choć nad tym boleję,

nie  umiem być cicho,

   co  mam robić,

 nie wiem!

 

Marzę, by grom jaki,

  na tych czartów plemię,

grzmotnął  raz,

   a  dobrze,

  i  uzdrowił  Ziemię,

 

bo żyć  coraz trudniej

i ludzie jak świnie,

a na oczach  świata

człowieczeństwo

ginie!


autor: Maria Mickiewicz-Gawędzka
ostatnia modyfikacja: 2011-11-12




Ta praca należy do kategorii:




Średnia ocena pracy to:
Ilość głosów: 0

Zaloguj się aby mieć możliwość oceniania prac.



Komentarze (2):


2. 2011-11-19

 Dziękuję za piękne słowa


Podpis: Maria



1. 2011-11-13

Rewelacyjnie ujęte! Nic dodać, nic ująć. Trzeba mieć ogromny talent, żeby stworzyć tak piękny wiersz. Gratuluję - weny, talentu, odwagi.


Podpis: Barbara Miklaszewska



komentarze  autor 

 

Jeśli spodobała Ci się ta praca, możesz kliknąć poniższy link, aby dodać ją na Facebook. Jeśli chcesz dodać na Facebook stronę Rubikonu, kliknij "Lubię to!" na stronie głównej.